mycivilization

სარაჯიშვილის მეტროს კედელმა კარგად შეიწება ის ფურცელი,რომელზეც მე ამას ვწერ.
აი გაისმა ჩვეული ხმა: next station Grmagehle.მე შენ გიწერ ეხლა ამას და მთელი კონცენტრაცია დაფტისკენ მაქვს მიმართული.
ახლა ტორტი ფურცელია,ხოლო სანთლები ყველა ის ასო,რომლებიც ამ სიტყვების ერთიანობას ქმნიან.

დავიწყოთ იქიდან თუ როგორ გაგიცანი.ერთ მშვენიერ დღეს ჩემს ეგრეთწოდებულ “პირწიგნაკზე” მეგობრობის თხოვნა მოვიდა,რომელსაც Mariam Abramishvili მიგზავნიდა.გოგონა უჩვეულო სილამაზითა და მომხიბვლელობით.გასაუბრების შემდეგ ხომ საერთოდ.აღმოჩნდა,რომ სრულიად შემთხვევით გამოგზავნილიყო ეს Frend Request,მაგრამ სწორედ ეს შემთხვევითობა გახდა მიზეზი გამეცნო გოგონა სახელად დაფტი.(ჰო ეს დაფტი მე დაგარქვი,ძალიან მომწონს,შეგეფერება)

გაგიცანი და here we Go!

ბევრი სოციალური მეგობრის მიუხედავად აი შენ? შენ ხარ შენ და მთავარი ის არის,რომ ნიღაბი არასდროს მოგირგია.მაოცებდა შენი განსაკუთრებული ფრაზები,როგორიცაა: ბუყბუყებს,მუცელში წყალი დახტის და ჩემთვის ყველაზე საყვარელი “იჰიიიი” (აი ეს ყველაზე მაგარია–შენი პერსონალური).

გაგიმხელ საიდუმლოს თუ რატომ ვზივარ ახლა მეტროს ვაგონში და რატომ ვწერ ამას ჩემი ძმაკაცის ზურგზე.მივემართები იმ ადგილისკენ,კერძოდ პუშკინის სკვერისკენ (რადგან ადრე შენ მითხარი მუსიკაზე პუშკინის სკვერთან დავდივარო),რადგან ის ადგილი ვიპოვო სადაც ვიცი,რომ გაგივლია.

(ფურცელს ჯიბისკენ ვაცურებ და მივემართები სკვერისკენ)
აი გავიდა დამღლელი 35 წუთი და ახლა მოყავისფრო სკამზე ვზივარ და ვწერ…ყველა გოგონას ვაკვირდები და შენ მგონიხარ,მაგრამ ამაოდ.ერთმა წითელ პლაშში გახვეულმა გოგონამ ჩაიარა და ისეთი თვალებით შემომხედა წამიერად წერის შეწყვეტაც ვიფიქრე,მაგრამ მუზა არ მასვენებს და თავს მევლება,პატარა ბავშვივით მივლის.
აი პატარა ბავშვიც გამოჩნდა,რომელიც მტრედებს დასდევს (რომელიღაც ფილმის კადრს მაგონებს,მაგრამ ვერ ვიხსენებ).ოდნავი სიო კი იმ მზესუმზირის ქერქებს,რომლებიც ჩემი სკამის ქვეშ ყრია,ჩემი მეზობელი სკამისკენ გადააადგილებს და შეაწუხა იქ მჯომი კაცი.პატარა ბებია და შვილიშვილიც გამოჩნდა,შვილიშვილი იასამნით ხელში და ბებიას თავისი ბაღის ამბებს უყვება.რამდენი უცხო სახე ირევა ჩემს წინ.

დღეს 18 აპრილია.1..2..3 და აი დადგა 21იც,დღე როდესაც შენ ამას კითხულობ,მაგრამ მე დღეს პუშკინის სკვერში ვწერ ამ ყველაფერს,18 აპრილს.ყველა გამალებით მიყურებს,მაგრამ არ მინდა ყურადღება მივაქციო.წამიერად ის სახე დამიდგა თვალწინ შენ რომ გამომიგზავნე მაშინ სურათი,დაყენებული სახეო რო მითხარი.

ნეტა შემეძლოს წამიერად შენი სახის დანახვა,ალბათ გიხარია ეს ლამაზი დღე,როდესაც პატარა მაირამი მოევლინა ამ ქვეყანას.უცოდველი და ფუმფულა.მაგრამ დღეს მშვენიერი პიანისტი და არაჩვეულებრივი ადამიანი.დღეს 14 წელი შეუსრულდა. 13+1=14,ადვილია არა? მაგრამ 1 წელი ბევრს ნიშნავს,ბევრს ლაპარაკობს.ნუ ჩემთან იმდენი ილაპარაკა,მომიყვა შენზე ყველაფერი და გამაცნო შენი თავი.

ჩემს Nokias ვაკივლებ და Alphaville-Forever Young-ს ვუსმენ.
Forever Young, I want to be.. მართლაც რომ.ფრაგმენტ–ფრაგმენტ ვიხსენებ ყველაფერს.

ვაკვირდები ხალხს და ასეთ კარნავალზე პირველად მოვხვდი,წითელ–ყვითელი ნიღბებით შემოსილნი.ამ დღეებში ერთი წიგნი წავიკითხე: “ნიღაბჩამოხსნილი სახე”,შინაარსი იმდენად არ უკავშირდება იმას რასაც მე ვგულისხმობ,მაგრამ სახელი არ არის ურიგო.

დიდი არაფერი ღირებული.ახლა კი გილოცავ დაბადების დღეს და გთხოვ ჩააქრო სანთლები! : **

ხვალ ჩემი დაბადების დღეა. დღე როდესაც დედამიწას ერთი ძალიან ჩვეულებრივი,უშუალო მოკვდავი შეეძინა.
დიდად არ გამოვირჩევი სამყაროსგან,ალბათ მეც იმ ბრბოს ვეკუთვნი,რომელიც ტყუილ უბრალოდ ამძიმებს დედამიწას.არ მიყვარს ესეთი ბანალურობა,მაგრამ ამწუთას ჩემში აღძრული გრძნობების მიერ შესრულებული აკორდია ეს ყვეალფერი და სხვა არაფერი.

ხვალ დავჯდებით ალბათ ბიჭები სადმე ჩვენთვის მყუდროდ და დავლევთ,დავლევთ ისე როგორც ყოველთვის,არაფერი განსაკუთრებული.დიდი მოლოდინი არ მაქ და არასდროს მქონია.წინაც ერთი ანერვიულებული მგზავრივით ჩავატარე.მიყვარს საკუთარ თავთან საუბარი და შენთან დუეუ.შენთან უფრო გახსნილი ვარ ვიდრე მესემიჩკესთან ეს ხომ რეალურია მაგრამ უფრო რეალური ისარის რომ სართოდ არ ვარ სინამდვილეში გახსნილი და ბევრ რამეს იტევს ეს ერთი მისხალის ოდენა გული.

ერთი ნატვრა მაქ ამ ქვეყანაზე რომელსაც ვერცერთი დაბადების დღე ვერ შემიცვლის და ვერ გადამავიწყებს. ყოველდღიური სიცილი და გართობა ხომ არაფერია,ცხოვრების 1 მემილიარდედი,მაგრამ ეგეც რაღაცაში მეხმარება,რომ სულ არ გავშავდე ან გავთეთრდე ან გავლურჯდე.

ნატვრა დიდი არაფერი.ის რაც ყველას,მაგრამ არ უფრთხილდებიან ისე როგორც მე გავუფრთხილდებოდი.რა ვქნა ყველაფერი ღვთის ნებაა.მეც კიდე ვიცდი და ვიცდი სანამ არ…

…და ერთი ნაცრისფერი დღეც ჩაივლის ისე როგორც არაფერი!